KAMIŞLAR

Kamışla olta kullanımı tarihi çok eskidir. Binlerce yıl boyunca 1 metreyi geçmeyen kamışlar kullanıldı. Daha uzun ve birbirine geçme kamışlar ilk kez İ.S. 4. yüzyılda kullanıldığı görülmüştür. Yine bu dönemlerde kaynaklar Mekadonya’lıların kullandığı 1.8 metrelik kamışlardan bahsetmektedir.
Amatör balıkçılıktaki gelişmeler ve kurallar İngiliz İzaak Walton’un 1653 yılında yayımlanan bir eserinde açıklanmıştır. “Her Yönüyle Balık Avcılığı” (The Complete Angler). Bu eserde meçhul bir olta balıkçısının kamışın en ucuna telden bir ilmek takarak oltayı buradan geçirip avlanma yöntemini ortaya atışı anlatılır. Böylelikle olta hem ileriye atabiliyor. Hemde avlayan kişi, ilmek içinden geçen oltayla balığa yol veriyor ve sonra oltayı çekmek suretiyle balığı yoruyordu. Kamışın ucundaki ilmekten geçen olta serbestti ve elle çekiliyordu. Bu yöntem çıkrık makinenin gelişmesini sağladı. Daha sonraları makara sistemi gelişti ve yaygınlaştı. Kamışın alt bölümüne bağlanmış ilk gerçek makina dişli olup sapının bir dönüşüyle birkaç devir elde ediliyordu.
Kamışlar ise ağır yöresel tahtalar yerine dayanıklı, esnek bambudan imal ediliyorlardı. 18. yüzyıl sonlarında yeni bir teknik geliştirilmiş ve bambu şeritleri bir arada tutkallanıp yapıştırılmak suretiyle kamış yapımına başlanmıştır. Bu suretle kamışın gücünü ve esnekliğini muhafaza ederken, kalınlığını da büyük ölçüde azalmıştır.
1880’den itibaren balık avı takımları hızla gelişti, at kılının yerini, bezir yağı kaplanmış ipek aldı. Fazla tecrübesi olmayan bir amatör balıkçı bile bu tür oltaları normalden üç kat daha uzağa atabiliyorlardı.
20. yüzyılda kamışlar daha da güçlenerek daha kısa ve daha hafif hale geldiler. Kamış malzemesi olarak parçalı bambunun yerini büyük ölçüde cam elyafı ve karbon elyafı aldı. 1930’lardan itibaren rulolu sabit makineler Avrupada ve 2. Dünya Savaşından sonra Kuzey Amerika’da kullanılmaya başlandı ve gelişerek günümüze kadar geldi. Ülkemizde son yıllarda daha yaygın olarak kullanılmaya başlanan kamışı farklı özellikleriyle piyasada satılmaktadır. Yapma kamışların yetenekleri fırlatabildikleri ağırlıkların gramajı ile ölçülür.
Göllerde ve akarsularda kullanılan kamışlar cam elyafından boru, içi dolu cam elyafı çubuk, yada bambudan imal edilmektedir. Ayrıca değişik yoğunlukta grafitten imal edilen kamışlarda mevcuttur. Cam elyaf gövdeler ile mukayese edildiğinde grafit kamışlar aşağıda belirtiğimiz avantajlara sahiptir. Cam elyaflı borudan yapılan kamışlar hafif, dayanıklı olduğundan yaygın olarak kullanılırlar.
İçi dolu çubuk şeklindeki kamışlar özelliklerine göre daha ucuz ve dayanıklıdırlar. Fakat ağır ve az esnek olduklarından çok kullanışlı değillerdir. Balıkçılar bu kamışı, ağır iskandilli takımında veya teknede çekilen sırtı takımlarında kullanırlar.